<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<doi_batch xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xmlns="http://www.crossref.org/schema/5.3.1" xmlns:jats="http://www.ncbi.nlm.nih.gov/JATS1" xmlns:fr="http://www.crossref.org/fundref.xsd" xmlns:ai="http://www.crossref.org/AccessIndicators.xsd" version="5.3.1"><head><doi_batch_id>NONE</doi_batch_id><timestamp>20260615080522749</timestamp><depositor><depositor_name>Балтийский федеральный университет имени Иммануила Канта</depositor_name><email_address>no-reply@journals.kantiana.ru</email_address></depositor><registrant>Балтийский федеральный университет имени Иммануила Канта</registrant></head><body><journal><journal_metadata><full_title>Кантовский сборник</full_title><issn media_type="print">0207-6918</issn><issn media_type="electronic">2310-3701</issn></journal_metadata><journal_issue><publication_date media_type="print"><month>06</month><day>15</day><year>2026</year></publication_date><journal_volume><volume>41</volume></journal_volume><issue>3</issue></journal_issue><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Диалектика как логика видимости. О кантовском прочтении «Изагоги» Михаэля Пиккарта</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>М.</given_name><surname>Вальтер</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>Сохранившийся в личной библиотеке Канта не замеченный исследователями экземпляр (1665) «Изагоги» Михаэля Пиккарта (1605) — введения в систему аристотелевской философии — вместе с собственным замечанием Канта об этом авторе (AA 17, S. 439) может считаться первоисточником для кантовской «идеосферы». Сначала я указываю на контексты и следствия альтдорфского аристотелизма Пиккарта в его отличии от кёнигсбергского аристотелизма (в соответствии с исследованиями Дж. Тонелли). С целью дальнейшей проверки того, насколько книга Пиккарта является источником для Канта, я провожу исследование конкретного концептуального примера, используя критическое различение Кантом аналитики как «логики истины» (B 85) и диалектики как «логики видимости» (B 86), согласно которому диалектика понимается как часть аристотелевского деления логики на аналитику, диалектику и софистику (Кёнигсберг / Рабе vs Альтдорф / Пиккарт). Как я показываю на примере знаменитого кёнигсбергского сторонника аристотелизма Пауля Рабе, из его «Философского курса» Кант не мог получить свою идею для проведения собственного критического различения. Пиккарт же ссылается на отрывок из «Метафизики» Аристотеля, в котором как раз предлагается различие между аналитическим философом, ищущим научную истину, и диалектиками с софистами, которые по разным причинам не претендуют на научную серьезность.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>06</month><day>15</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>Аристотель. Метафизика // Соч. : в 4 т. М. : Мысль, 1976. Т. 1. C. 63—357.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>Аристотель. Топика // Соч. : в 4 т. М. : Мысль, 1978. Т. 2. C. 348—531.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>Кант И. Пролегомены ко всякой будущей метафизике, которая может появиться как наука // Собр. соч. : в 8 т. М. : Чоро, 1994а. Т. 4. C. 5—152.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>Кант И. Логика, 1800 // Собр. соч. : в 8 т. М. : Чоро, 1994б. Т. 8. C. 266—398.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>Кант И. Грезы духовидца, поясненные грезами метафизики // Собр. соч. : в 8 т. М. : Чоро, 1994в. Т. 2. C. 203—266.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>Кант И. Антропология с прагматической точки зрения // Собр. соч. : в 8 т. М. : Чоро, 1994г. Т. 7. C. 137—376.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>Кант И. О применении телеологических принципов в философии // Собр. соч. : в 8 т. М. : Чоро, 1994д. Т. 8. C. 106—137.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>Кант И. Из рукописного наследия (материалы к «Критике чистого разума», Opus postumum). Μ. : Прогресс-Традиция, 2000.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>Кант И. Критика чистого разума. 2-е изд. (B) // Соч. на нем. и рус. яз. М. : Наука, 2006а. Т. 2, ч. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>Кант И. Критика чистого разума. 1-е изд. (А) // Соч. на нем. и рус. яз. М. : Наука, 2006б. Т. 2, ч. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>Кюн M. Кант: биография / пер. с англ. А. Васильевой ; под науч. ред. К. Чепурина. М. : Дело (РАНХиГС), 2021.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>Adickes E. Kants Systematik als systembildender Factor. Berlin : Mayer &amp; Müller, 1887.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>Allgemeiner Kantindex zu Kants gesammelten Schriften / hrsg. von G. Martin ; bearb. von D. Krallmann, H. A. Martin. Berlin : Walter de Gruyter, 1967. Bd. 16, Abt. 2 : Wortindex. Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>Anonymus. Verzeichniß der Bücher des verstorbenen Prof. Joh. Friedr. Gensichen, wozu auch die demselben zugefallenen Bücher des Professor Kant gehören. Faksimile, 1808 // Warda A. Kants Bücher. Berlin : M. Breslauer, 1922.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>Anonymus. Liverei // Brockhaus’ Bilder-Conversations-Lexikon. Leipzig : Brockhaus, 1838. Bd. 2. S. 755.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>Beck H. Kant and the Novel. A Study of Examination Scene in Hippel’s ‘Lebensläufe nach aufsteigender Linie’ // Kant-Studien. 1983. Bd. 74. S. 271-301.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>Borowski L. E. Darstellung des Lebens und Charakters Immanuel Kant’s. Von Kant selbst genau revidiert und berichtigt. Königsberg : Friedrich Nicolovius, 1804.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>Die Matrikel der Albertus Universität zu Königsberg in Preußen / hrsg. G. Erler. Leipzig ; Berlin : Duncker und Humblot, 1911—1912. Bd. 2 : 1657—1829.</unstructured_citation></citation><citation key="19"><unstructured_citation>Dreier Ch. Sapientia seu Philosophia Prima: Ex Aristotele &amp; optimis antiquis, Graecis praesertim commentatoribus Methodo scientifica conscripta, Et XX. disputationibus in Academia Regiomontana in usum discentium publice proposita. Königsberg : J. Reusner; P. Hendel, 1644.</unstructured_citation></citation><citation key="20"><unstructured_citation>Dürr J. C. Dissertatio Philosophica de Auctoritate quam Divino favente Numine. Altdorf : Johann Heinrich Schönerstaedt, 1667.</unstructured_citation></citation><citation key="21"><unstructured_citation>Georgi Th. Allgemeines europäisches Bücher-Lexicon. Leipzig : Theophil Georgi, 1742.</unstructured_citation></citation><citation key="22"><unstructured_citation>Gottsched J. Ch. Erste Gründe der gesamten Weltweisheit. Erster, theoretischer Theil. Leipzig : Bernhard Christoph Breitkopf, 1733.</unstructured_citation></citation><citation key="23"><unstructured_citation>Hamann J. G. Briefwechsel / hrsg. von W. Ziesemer, A. Henkel. Wiesbaden : Insel-Verlag, 1956. Bd. 2 : 1760—1769.</unstructured_citation></citation><citation key="24"><unstructured_citation>Heimsoeth H. Zur Herkunft und Entwicklung von Kants Kategorientafel // Kant-Studien. 1963. Bd. 54. S. 376—400.</unstructured_citation></citation><citation key="25"><unstructured_citation>Heßbrüggen-Walter S. Piccart, Michael // Encyclopedia of Renaissance Philosophy / ed. by M. Sgarbi. Heidelberg ; N. Y. : Springer Academic Publishing, 2016.</unstructured_citation></citation><citation key="26"><unstructured_citation>Hippel Th. G. v. Lebensläufe nach Aufsteigender Linie nebst Beylagen A, B, C. Meines Lebenslaufs Zweiter Theil. Beylage A und Beylage B. Berlin : Ch. F. Voss, 1779.</unstructured_citation></citation><citation key="27"><unstructured_citation>Hippel Th. G. v. Biographie des Königl. Preuß. Geheimenkriegsraths zu Königsberg, Theodor Gottlieb von Hippel, zum Theil von ihm Selbst verfaßt. [Aus Schlichtegrolls Nekrolog besonders abgedruckt]. Gotha : Perthes, 1801.</unstructured_citation></citation><citation key="28"><unstructured_citation>Hüttner J., Walter M. „Wo ist denn Obereit?“ — eine Ergänzung zu Fichtes Biographie für die Jahre 1794 bis 1798 // Fichte-Studien. 2021. Bd. 50, № 1. S. 205—223.</unstructured_citation></citation><citation key="29"><unstructured_citation>Kant I. Logik-Vorlesung. Unveröffentlichte Nachschriften II / bearb. von T. Pinder. Hamburg : Felix Meiner, 1998.</unstructured_citation></citation><citation key="30"><unstructured_citation>Kant I. Die frühen Notate zu Baumgartens „Metaphysica“. Mit einer Edition der dritten Auflage dieses Werks / hrsg. von G. Gawlick, L. Kreimendahl, W. Stark ; in Zusammenarb. mit M. Oberhausen, M. Trauth. Stuttgart-Bad Cannstatt : Frommann Holzboog, 2018.</unstructured_citation></citation><citation key="31"><unstructured_citation>Kirwan Ch. Notes // Aristotle. Metaphysics Gamma, Delta and Epsilon. 2nd ed. / transl. with notes by C. Kirwan. Oxford : Clarendon Press, 1993. P. 75—200.</unstructured_citation></citation><citation key="32"><unstructured_citation>Leinsle U. G. Das Ding und die Methode. Methodische Konstitution und Gegenstand der frühen protestantischen Metaphysik. Augsburg : Maro, 1985. T. 1 : Darstellung.</unstructured_citation></citation><citation key="33"><unstructured_citation>Mährle W. Academia Norica. Wissenschaft und Bildung an der Nürnberger Hohen Schule in Altdorf (1575—1623). Stuttgart : Franz Steiner, 2000.</unstructured_citation></citation><citation key="34"><unstructured_citation>Maréchal J. Le point de départ de la métaphysique. Cah. I—V. P. : Felix Alcan, 1922—1926.</unstructured_citation></citation><citation key="35"><unstructured_citation>Mellin G. S. A. Encyclopädisches Wörterbuch der kritischen Philosophie. Leipzig : Frommanns Verlag, 1799. Bd. 2, Abth. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="36"><unstructured_citation>Mitchell P. M. Johann Christoph Gottsched (1700—1766). Harbinger of German Classicism. Columbia : Camden House, 1995.</unstructured_citation></citation><citation key="37"><unstructured_citation>Moraux P. Der Aristotelismus bei den Griechen. Berlin ; N. Y. : Walter de Gruyter, 1973. Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="38"><unstructured_citation>Piccart M. Isagoge in lectionem Aristotelis, Hoc est: Hypotyposis totius philosophiea Aristotelis, qua Series &amp; Ordo librorum, Scopus &amp; Ordo, táxis [griechisch] deniq; &amp; diaíresis eìs ta kephália [griechisch] breviter &amp; succinctè proponitur. Nürnberg : M. Sebastian Körber, 1605.</unstructured_citation></citation><citation key="39"><unstructured_citation>Piccart M. De problemate et propositione dialectica in genere. Altdorf : Agricola, 1610.</unstructured_citation></citation><citation key="40"><unstructured_citation>Piccart M. Isagoge in lectionem Aristotelis. Hoc est: Hypotyposis totius philosphiae Aristotelis qua Series &amp; Ordo librorum, Scopus &amp; Subjectum, táxis [griechisch] deniq; et diaíresis eis ta kephália [griechisch] breviter et succincte poponitur. Olim a Michaele Piccarto Professore Organico Altdorffino, aucta &amp; Notis plurimus illustrata. A M. Joh. Conrado Dürrio S. S. Theol. et Philos. Moral. in illustri Acad. Altdorff. Prof. Pub. Praemissa est Epistola Viri Celeberrimi Hermanni Conringii, continens judicium de isto libello eiusdemq[ae], iterata editione. Altdorf : Georg Hagen, 1660.</unstructured_citation></citation><citation key="41"><unstructured_citation>Piccart M. Isagoge in lectionem Aristotelis. Hoc est: Hypotyposis totius philosophiae Aristotelis qua Series &amp; Ordo librorum, Scopus &amp; Subjectum […] olim a Michaele Piccarto Professore Organico Altdorffino concinnata Nuc iis partibus, quibus defficiebat, aucta, &amp; notis plurimis altera vice illustrata, atque ad usum in Theolog[iam] applicata A Joh. Conrado Dürrio SS. Theol. et Philos. Moral. in Acad. Altdorff. P. P. Altdorffi : Georg Hagen, 1665.</unstructured_citation></citation><citation key="42"><unstructured_citation>Pisanski G. Ch. Entwurf einer preußischen Literärgeschichte. In vier Büchern / hrsg. von R. Philippi. Königsberg : Wilhelm Koch, 1886.</unstructured_citation></citation><citation key="43"><unstructured_citation>Plitt G. L. Aus Schellings Leben. In Briefen. Leipzig : Hirzel, 1869. Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="44"><unstructured_citation>Rabe P. M. Pauli Raben, Professoris Regiomontani, Cursus Philosophicus, Sive Compendium Præcipuarum Scientiarum Philosophicarum: Dialecticæ nempe, Analyticæ, Politicæ sub qua comprehenditur Ethica, Physicæatque Metaphysicæ. Königsberg ; Leipzig : Heinrich Boye, 1703.</unstructured_citation></citation><citation key="45"><unstructured_citation>Reichel E. Gottsched. Berlin : Gottsched-Verlag, 1908. Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="46"><unstructured_citation>Reicke R. Kantiana. Beiträge zu Kants Leben und Schriften. Königsberg : T. Theile, 1860.</unstructured_citation></citation><citation key="47"><unstructured_citation>Reusch J. P. Systema Logicum antiquiorum atque recentiorum. Jena : Croekers Witwe, 1760.</unstructured_citation></citation><citation key="48"><unstructured_citation>Risse W. Die Logik der Neuzeit. Stuttgart-Bad Cannstatt : F. Frommann, 1964. Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="49"><unstructured_citation>Rosenkranz K. Neue Studien. Leipzig : Erich Koschny (L. Heimann’s Verlag), 1878. Bd. 4 : Zur Literaturgeschichte.</unstructured_citation></citation><citation key="50"><unstructured_citation>Rubio A. Antonii Ruvvio [sic!] Rodensis Commentarii in universam Aristotelis Dialecticam. Una cum dubiis et quaestionibus hac tempestate agitari solitis. Coloniae Agrippinae : Apud Ioannem Crithium, sub signo galli, 1615.</unstructured_citation></citation><citation key="51"><unstructured_citation>Schepelmann M. Kants Gesamtwerk in neuer Perspektive. Münster : Mentis, 2017.</unstructured_citation></citation><citation key="52"><unstructured_citation>Selle G. v. Geschichte der Albertus-Universität zu Königsberg in Preussen. Würzburg : Hölzner, 1956.</unstructured_citation></citation><citation key="53"><unstructured_citation>Sentroul Ch. Kant und Aristoteles. Kempten : Kösel, 1911.</unstructured_citation></citation><citation key="54"><unstructured_citation>Serck-Hanssen C. Dialektik // Kant-Lexikon / hrsg. von M. Willaschek, J. Stolzenberg, G. Mohr, S. Bacin. Berlin ; Boston : Walter de Gruyter, 2015. Bd. 1. S. 395—397.</unstructured_citation></citation><citation key="55"><unstructured_citation>Sgarbi M. La Kritik der reinen Vernunft nel contesto della tradizione logica aristotelica. Hildesheim : Georg Olms Verlag, 2010.</unstructured_citation></citation><citation key="56"><unstructured_citation>Sgarbi M., Ertl W. Aristotelianism // The Continuum Companion to Kant / ed. by G. Banham, N. Hems, D. Schulting. L. : Routledge, 2012. P. 86-90.</unstructured_citation></citation><citation key="57"><unstructured_citation>Smith R. Introduction // Aristotle. Topics Books I and VIII with Excerpts from Related Texts / transl. with a comment. by R. Smith. Oxford : Oxford University Press, 1997. P. XI—XXXV.</unstructured_citation></citation><citation key="58"><unstructured_citation>Stäudlin C. F. Geschichte und Geist des Skepticismus vorzüglich in Rücksicht auf Moral und Religion. Leipzig : Siegfried Lebrecht Crusius, 1794.</unstructured_citation></citation><citation key="59"><unstructured_citation>Stark W. Nachforschungen zu Briefen und Handschriften Immanuel Kants. Berlin : Akademie Verlag, 1993.</unstructured_citation></citation><citation key="60"><unstructured_citation>Tommasi F. V. Michael Piccart, Kant e i termini primi. Il trascendentale nel rapporto tra filosofia e linguaggio // Archivo di Filosofia. 2005. Vol. 73. P. 369—390.</unstructured_citation></citation><citation key="61"><unstructured_citation>Tommasi F. V. Philosophia transcendentalis. La questione antepredicativa e l’analogia tra la Scolastica e Kant. Firenze : Leo S. Olschki, 2008.</unstructured_citation></citation><citation key="62"><unstructured_citation>Tommasi F. V. Ein Missing Link in der Geschichte der Transzendentalphilosophie. Die Longue Durée des akademischen Aristotelismus bei Kant // Der Aristotelismus an den Europäischen Universitäten der frühen Neuzeit / hrsg. von R. Darge, E. J. Bauer und G. Frank. Stuttgart : Kohlhammer, 2010. S. 315—331.</unstructured_citation></citation><citation key="63"><unstructured_citation>Tommasi F. V. Zwischen radikalem Aristotelismus und lutherischer Orthodoxie. Die These der doppelten Wahrheit in der Altdorfer Schule // Archiv für Begriffsgeschichte. 2014. Bd. 55. S. 61—74.</unstructured_citation></citation><citation key="64"><unstructured_citation>Tonelli G. Der historische Ursprung der Kantischen Termini ‚Analytik‘ und ‚Dialektik‘ // Archiv für Begriffsgeschichte. 1962. Bd. 7. S. 120—139.</unstructured_citation></citation><citation key="65"><unstructured_citation>Tonelli G. Das Wiederaufleben der deutsch-aristotelischen Terminologie bei Kant während der Entstehung der ‘Kritik der reinen Vernunft’ // Archiv für Begriffsgeschichte. 1964. Bd. 9. S. 233—242.</unstructured_citation></citation><citation key="66"><unstructured_citation>Tonelli G. Kant within the Tradition of Modern Logic // Akten des 4. Internationalen Kant-Kongress: Mainz, 6.—10. April 1974, Teil 3 / Hrsg. G. Funke. Berlin ; N. Y. : Walter de Gruyter, 1974. S. 186—191.</unstructured_citation></citation><citation key="67"><unstructured_citation>Ueberweg F. Grundriss der Geschichte der Philosophie. Dritter Theil : Die Neuzeit. 5. Aufl. / bearb. von M. Heinze. Berlin : Ernst Siegfried Mittler &amp; Sohn, 1880.</unstructured_citation></citation><citation key="68"><unstructured_citation>Vollhardt F. Piccart, Michael (1574—1620) // Frühe Neuzeit in Deutschland 1520—1620. Literaturwissenschaftliches Verfasserlexikon. Berlin ; Boston : Walter de Gruyter, 2016. Bd. 5 : Paganus, Petrus — Seusse, Johannes / hrsg. von F. Vollhardt. Col. 57—71.</unstructured_citation></citation><citation key="69"><unstructured_citation>Walter M. Welche Aristoteles-Ausgabe befand sich im Besitz Kants? // Kant-Studien. 2013. Bd. 104. S. 490—498.</unstructured_citation></citation><citation key="70"><unstructured_citation>Walter M. Begriffslogische und begriffsgeschichtliche Wegmarken zur Kritik der reinen Vernunft. Interpretationen ausgewählter Stellen des ersten Teils. Würzburg : Königshausen &amp; Neumann, 2022.</unstructured_citation></citation><citation key="71"><unstructured_citation>Warda A. Kants Bücher. Berlin : M. Breslauer, 1922.</unstructured_citation></citation><citation key="72"><unstructured_citation>Wasserleiter G. Logica. Das ist: Vernunfftkunst. Nach der hochberhümbten P. Rami Dialectica. Erfford : Ottonis von Rißwick, 1590.</unstructured_citation></citation><citation key="73"><unstructured_citation>Will G. A. Nürnbergisches Gelehrten-Lexicon. Nürnberg ; Altdorf : Lorenz Schüpfel, 1757. Bd. 3.</unstructured_citation></citation><citation key="74"><unstructured_citation>Will G. A. Geschichte und Beschreibung der Nürnbergischen Universität Altdorf. 2. Aufl. Nürnberg : In Commission der akademischen Monath-Kußlerischen Buchhandlung, 1801.</unstructured_citation></citation><citation key="75"><unstructured_citation>Wilpert P. Aristoteles und die Dialektik // Kant-Studien. 1957. Bd. 48. S. 247—257.</unstructured_citation></citation><citation key="76"><unstructured_citation>Wundt M. Die deutsche Schulmetaphysik des 17. Jahrhunderts. Tübingen : Mohr (Siebeck), 1939.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Проблема бытия: Кант и Хайдеггер</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>Т.Б.</given_name><surname>Длугач</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>Задача автора — показать существенное различие взглядов Канта и Хайдеггера на бытие. С этой целью анализируется работа Хайдеггера «Кант и проблема метафизики», к которой он возвращался с 1927 до 1964 г. В ней внимание уделяется не только идеям «Критики чистого разума», но и докритической работе Канта «Единственно возможное основание для доказательства бытия Бога» (1763), в которой Кант впервые в своем творчестве поставил вопрос о бытии в явном виде. Хайдеггер сосредоточивает здесь взгляд на трансцендентальной силе воображения не только как на «общем корне» чувственности и рассудка, но и как на основной способности онтологического познания. Он увязывает ее с феноменом времени, доказывая, что с этим феноменом связан и предмет знания как таковой. Для Хайдеггера, правда, значение имеет не единичный эмпирический предмет, но всеобщий умопостигаемый объект, в роли которого может выступить и бытие. Вследствие этого он проводит различие между эмпирией и чувственностью: всякая эмпирия чувственна, но не всякая чувственность эмпирична. Треугольник вообще, собака вообще и т.п. имеют образ, но не единичный, а образ-схему. В этом плане Хайдеггер доказывает, что время как чистое созерцание — то «поле», в котором чертит свои образы-схемы способность воображения. Это поле является горизонтом предметности, то есть возможностью появления внеэмпирических предметов, в том числе и бытия. Бытие выступает тогда не как кантовский ноумен, не как X, а как созданный силой воображения чувственный, хотя и неэмпирический объект, как коррелят всему познаваемому. Так понятое бытие создано человеком, поэтому не трансцендентно, а имманентно ему. Автор также отмечает, что при характеристике бытия Хайдеггер постепенно переходит от «времени» к «произведению искусства», в котором сила воображения не просто отражает реальность, а создает многие разнообразные миры.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>06</month><day>15</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>Библер В. С. От наукоучения к логике культуры. М. : Наука, 1991.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>Гадамер Х. Г. Пути Хайдеггера: Исследования позднего творчества / пер. с нем. A. B. Лаврухина. Минск : Пропилеи, 2008.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>Длугач Т. Б. Проблема бытия в немецкой философии и современность. М. : ИФ РАН, 2002.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>Кант И. Критика чистого разума. 1-е изд. (А) // Соч. на нем. и рус. яз. М. : Наука, 2006а. Т. 2, ч. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>Кант И. Критика чистого разума. 2-е изд. (B) // Соч. на нем. и рус. яз. М. : Наука, 2006б. Т. 2, ч. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>Кант И. Единственно возможное основание для доказательства бытия Бога // Соч. : в 6 т. М. : Мысль, 1964а. Т. 1. С. 392—508.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>Кант И. Исследование степени ясности принципов естественной теологии и морали // Соч. : в 6 т. М. : Мысль, 1964в. Т. 2. С. 243—276.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>Кант И. Опыт введения в философию понятия отрицательных величин // Соч. : в 6 т. М. : Мысль, 1964б. Т. 2. С. 81—123.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>Михайлов А. В. Вместо введения // Хайдеггер М. Исток художественного творения. М. : Академический проект, 2008. С. 5—75.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>Фалёв Е. В. Герменевтика Хайдеггера. СПб. : Алетейя, 2008.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Тезис Канта о бытии // Хайдеггер М. Время и бытие. Статьи и выступления. М. : Республика, 1993. С. 361—381.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Кант и проблема метафизики / пер. с нем. О. В. Никифорова. М. : Логос, 1997.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Пролегомены к истории понятия времени. Томск : Водолей, 1998.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Основные проблемы феноменологии / пер. с нем. А. В. Чернякова. СПб. : Высшая религиозно-философская школа, 2001.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Исток художественного творения // Хайдеггер М. Исток художественного творения / пер. с нем. А. В. Михайлова. М. : Академический проект, 2008. С. 76—237.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Размышления II—VI (Черные тетради 1931—1938) / пер. с нем. А. Б. Григорьева ; науч. ред. перевода М. Маяцкий. М. : Изд-во Института Гайдара, 2016.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>Черняк Л. С. Вечность и время: возвращение забытой темы. СПб. : Нестор-История, 2014.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>Энскат Р. Кант о бытии и времени, а также о мышлении и бытии. Самопознание посредством самоаффицирования // Кантовский сборник. 2020. Т. 39, № 3. С. 7—23.</unstructured_citation></citation><citation key="19"><unstructured_citation>Banham G. Kant’s Transcendental Imagination. N. Y. : Palgrave Macmillan, 2005.</unstructured_citation></citation><citation key="20"><unstructured_citation>Heidegger M. Holzwege. Frankfurt a/M : Klostermann, 1977.</unstructured_citation></citation><citation key="21"><unstructured_citation>Klenk G. F. Heidegger und Kant // Gregorianum. 1953. Vol. 34, № 1. S. 56—71.</unstructured_citation></citation><citation key="22"><unstructured_citation>Lehmann G. Einleitung // Kant’s gesammelte Schriften / Deutschen Akademie der Wissenschaften. Bd. XXIII. Abt. 3 : Handschriftlicher Nachlaß. Bd. 10 : Vorarbeiten und Nachträge. Berlin : Walter de Gruyter, 1955. S. 505—518.</unstructured_citation></citation><citation key="23"><unstructured_citation>Nachträge zu Kants Kritik der reinen Vernunft. Aus Kants Nachlass hrsg. von B. Erdmann. Kiel : Lipsius &amp; Tischer, 1881.</unstructured_citation></citation><citation key="24"><unstructured_citation>Taminiaux I. Heidegger and the Project of Fundamental Ontology / transl. and ed. by M. Gendre. N. Y. : SUNY Press, 1991.</unstructured_citation></citation><citation key="25"><unstructured_citation>Trappe T. Heidegger und die Phantasie // Phänomenologische Forschungen. Neue Folge. 2000. Vol. 5, № 2. S. 165—179.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Конструктивное мышление в критической философии Германа Когена</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>В.Е.</given_name><surname>Семенов</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>Конструктивное (продуктивное) мышление в критической философии Г. Когена существенным образом отличается от внешне похожего спекулятивного мышления в наукоучении (1794/95) И. Г. Фихте. К фундаментальным характеристикам научного мышления в учении Когена относятся чистота, ориентация на «факт науки», первоначало (Ursprung), инфинитезимальный метод, континуальность, движение, порождение, корреляция, интенсивная величина, соотношение мышления и бытия. Согласно Когену, научное мышление может быть только чистым и порождаться первоначалом. Первоначало есть континуальное действие (движение) мышления по разъединению объединенного и связыванию разделенного содержания. В этом процессе мышление и бытие коррелятивны. Бесконечно малая реальность содержит в себе мышление и бытие одновременно и в качестве объединения, и в разделенном виде. Инфинитезимальный метод представляет собой мышление, которое непрерывно осуществляет операции: a) противопоставления себя как чистого мышления результатам своего порождения; б) совпадения самого себя с продуктами своего производства. Инфинитезимальное мышление стремится элиминировать различие между собой и бытием. Тем не менее бытие постоянно сохраняет автономию. Бытие не сливается с мышлением и не поглощается им. В наукоучении Фихте чистое мышление ходит по логическому кругу, не имея выхода к реальному бытию. В стремлении выйти из этого круга и отыскать свою причинность мышление обращается не к бытию мира явлений, а к Абсолютному Я. Такой спекулятивный подход к сознанию, мышлению и бытию имеет мало общего с критической позицией Когена.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>06</month><day>15</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>Длугач Т. Б. Понятие и суждение в философии Г. Когена // Неокантианство немецкое и русское: между теорией познания и критикой культуры / под ред. И. Н. Грифцовой, Н. А. Дмитриевой. М. : РОССПЭН, 2010. С. 221—226.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>Дмитриева Н. А. Понятие «априори» в немецком и русском неокантианстве // Многообразие априори / под ред. А. Н. Круглова. М. : Канон+, 2013. С. 129—148.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>Кант И. Критика чистого разума (В, 1787) // Соч. на нем. и рус. яз. М. : Наука, 2006. Т. 2, ч. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>Люфт С. Конструкция и конституция, или Каково содержание опыта? Гуссерль vs. неокантианцы // Неокантианство немецкое и русское: между теорией познания и критикой культуры / под ред. И. Н. Грифцовой, Н. А. Дмитриевой. М. : РОССПЭН, 2010. С. 117—134.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>Пома А. Критическая философия Германа Когена. М. : Академический проект, 2012.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>Сокулер З. А. Герман Коген и философия диалога. М. : Прогресс-Традиция, 2008.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>Фихте И. Г. Основа общего наукоучения // Соч. : в 2 т. / сост. и примеч. В. Волжского. СПб. : Мифрил, 1993. Т. 1. С. 65—337.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>Aquila R. E. Matter in Mind: A Study of Kant’s Transcendental Deduction. Bloomington ; Indianapolis : Indiana University Press, 1989.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>Brelage M. Studien zur Transzendentalphilosophie. Berlin : Walter de Gruyter, 1965.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>Carl W. Kant’s First Drafts of the Deduction of the Categories // Kant’s Transcendental Deduction. The Three “Critiques” and the “Opus Postumum” / ed. by E. Förster. Stanford : Stanford University Press, 1989. P. 3—20.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>Cassirer E. Hermann Cohen und die Erneuerung der Kantischen Philosophie // Kant-Studien. 1912. Bd. 17. S. 252—273.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>Cohen H. Das Princip der Infinitesimal-Methode und seine Geschichte: Ein Kapitel zur Grundlegung der Erkenntnisskritik. Berlin : Dümmler, 1883.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>Cohen H. Kants Theorie der Erfahrung. 3. Aufl. Berlin : Bruno Cassirer, 1918.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>Cohen H. Logik der reinen Erkenntnis. 3. Aufl. Berlin : Bruno Cassirer, 1922.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>Edel G. Zum Fichte-Bild im Marburger Neukantianismus // Wissen, Freiheit, Geschichte: Die Philosophie Fichtes im 19. und 20. Jahrhundert / hrsg. von J. Stolzenberg and O.-P. Rudolph. Leiden : Brill Academic Publishers, 2013. Bd. 3. S. 15—31.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>Holzhey H. Cohen und Natorp : in 2 Bdn. Basel ; Stuttgart : Schwabe &amp; Co. Verl., 1986. Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>Liebmann O. Kant und die Epigonen. Eine kritische Abhandlung. Berlin : Reuther &amp; Reichard, 1912.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>Marx W. Transzendentale Logik als Wissenschaftstheorie. Systematisch-kritische Untersuchungen zur philosophischen Grundlegungsproblematik in Cohens “Logik der reinen Erkenntnis”. Frankfurt a/M : Klostermann, 1977.</unstructured_citation></citation><citation key="19"><unstructured_citation>Marx W. Die philosophische Entwicklung Paul Natorps im Hinblick auf das System Hermann Cohens // Materialen zur Neukantianismus-Diskussion / hrsg. von H. -L. Ollig, Darmstadt : Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1987. S. 66—86.</unstructured_citation></citation><citation key="20"><unstructured_citation>Mayerhofer H. Der philosophische Begriff der Bewegung in Hermann Cohens “Logik der reinen Erkenntnis”. Wien : Universitätsverlag, 2004.</unstructured_citation></citation><citation key="21"><unstructured_citation>Natorp P. Platos Ideenlehre. Eine Einfürung in den Idealismus. Leipzig : Dürr, 1903.</unstructured_citation></citation><citation key="22"><unstructured_citation>Natorp P. Die logischen Grundlagen der exakten Wissenschaften. Leipzig ; Berlin : Teubner, 1910.</unstructured_citation></citation><citation key="23"><unstructured_citation>Stolzenberg J. Ursprung und System. Probleme der Begründung Systematischer Philosophie im Werk Hermann Cohens, Paul Natorps und beim frühen Martin Heidegger. Göttingen : Vandenhoeck und Ruprecht, 1995.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>О путях и беспутьях европейской рациональности: проблема очевидности.</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>Н.А.</given_name><surname>Артеменко</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>Проблема рациональности сегодня — это проблема внутренней неразумности разума, провоцирующая поставить вопрос о границе между разумностью и неразумием. Активность свободного разума обнаружила настолько неразумные последствия, что вполне уместным оказывается вопрос: а не содержит ли разум в себе свое собственное отрицание, не неразумен ли он в своих основаниях, не несет ли он в себе вирус безумия? Еще гуманистическая революция Возрождения постепенно привела к замене силы всемогущей веры на веру во всемогущество силы. Именно эта общая ориентация на силу и культ силы, эта новая вера в силу обнажала себя все острее и резче в ходе европейской истории и в конце концов привела к предельным формам выражения в мировых войнах и катастрофах ХХ—XXI вв. Большинство философов ХХ в. полагали, что сегодня уже невозможно мыслить так, как в прежние времена, невозможно представить реальность как структуру, имеющую единственное основание. Современный плюралистический мир не может быть истолкован единственно возможным рационалистическим способом, который объединил бы мир на одном основании во имя окончательной истины. Кажется, философский мир ХХ в. «дрожит», так как резко флуктуируют те основания, которые еще недавно были символами незыблемости и абсолютности. На одном из таких оснований, а именно на очевидности, традиция которой ведет нас к Декарту и обратно к трем основным версиям трансцендентализма — Канта, Гуссерля и Хайдеггера, автор останавливается подробнее и в конечном итоге приходит к выводу, что видимость преодоления метафизического подхода в ХХ в. сменяется трансцендентальной и диалектической «игрой» вокруг метафизических понятий.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>06</month><day>15</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>Автономова Н. С. Рассудок, разум, рациональность. М. : Наука, 1988.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>Вебер М. Наука как призвание и профессия // Избр. произведения / пер. с нем. А. Ф. Филиппова, П. П. Гайденко. М. : Прогресс, 1990. С. 707—735.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>Гуссерль Э. Философия как строгая наука // Гуссерль Э. Философия как строгая наука. Новочеркасск : Сагуна, 1994. C. 127—174.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>Гуссерль Э. Картезианские размышления. СПб. : Наука, 1998.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>Гуссерль Э. Идеи к чистой феноменологии и феноменологической философии. Кн. 1 : Общее введение в чистую феноменологию / пер. с нем. А. В. Михайлова. М. : Академический проект, 2009.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>Декарт Р. Размышления о первой философии… // Соч. : в 2 т. М. : Мысль, 1994. Т. 2. С. 3—72.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>Катречко С. Л. Кантовская «идея [проект] трансцендентальной философии» // Трансцендентальный журнал : [Электрон. издание]. 2020. Т. 1, № 1. doi: 10.18254/S271326680008967-4. URL: https://transcendental.ru/S123456780008967-4-1 (дата обращения: 13.11.2021).</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>Круглов А. Н. Был ли у Канта трансцендентальный субъект? // Историко-философский ежегодник’2004. М. : Наука, 2005. C. 279—295.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>Молчанов В. И. Одиночество сознания и коммуникативность знака // Логос. 1997. № 9. С. 5—24.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>Нанси Ж.-Л. Бытие единичное множественное. Минск : Логвинов, 2004.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>Нанси Ж.-Л. Рождение в присутствие // Комментарии. 1996. № 9. URL: http://www.commentmag.ru/magazine/ (дата обращения: 11.12.2021).</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>Окороков В. Б. Метафизика эпохи трансцендентального мышления: специфика, сущность и тенденция развития. Днепропетровск : ДНУ, 2000.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>Рациональность как предмет философского исследования / отв. ред. Б. И. Пружинин, В. С. Швырев. М. : ИФРАН, 1995.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>Хабермас Ю. Философия как «местоблюститель» и «интерпретатор» // Хабермас Ю. Моральное сознание и коммуникативное действие. СПб. : Наука, 2001. С. 7—33.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Бытие и время / пер. с нем. В. В. Бибихина. М. : Ad Magrinem, 1997.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>Хайдеггер М. Что значит мыслить? // Хайдеггер М. Разговор на проселочной дороге / пер. с нем. А. С. Солодовниковой. М. : Высшая школа, 1991. С. 134—145.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>Хоркхаймер М., Адорно Т. В. Диалектика Просвещения: Философские фрагменты. М. : Медиум, 1997.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>Habermas J. Nachmetaphysisches Denken II. Aufsätze und Repliken. Berlin : Suhrkamp, 2012.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Иммануил Кант в исторической философии Густава Шпета</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>Т.Г.</given_name><surname>Щедрина</surname></person_name><person_name sequence="additional" contributor_role="author"><given_name>И.О</given_name><surname>Щедрина</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>В статье осмысливается значение концептуальных установок Иммануила Канта для исторической философии Густава Густавовича Шпета (1879—1937). Эта тема практически не разрабатывалась исследователями творчества Г. Г. Шпета; они, как правило, сопоставляли его логико-методологические построения с идеями представителей феноменологии (Э. Гуссерль, Р. Ингарден и др.) и герменевтики (Ф. Шлейермахер, В. Дильтей, Х. Липпс, Х.-Г. Гадамер и др.). А потому авторы последовательно реконструируют «сферу разговора», в которой формировалась концепция «исторической философии» Шпета, и выявляют место и роль идей И. Канта в шпетовских построениях (особое внимание уделяется антитезе «Платон — Кант»). Среди «собеседников» Шпета, вместе с которыми он рассуждает о Канте и тем самым «возделывает» поле исторической философии, Г. И. Челпанов и Э. Гуссерль, Б. Больцано и А. Тренделенбург, Ф. Геман и М. Фришайзен-Кёлер. В качестве приложения публикуются заметки Шпета о Канте, хранящиеся в архиве его семьи. Отношение Шпета к Канту было достаточно сложным (конечно, по большей части критическим), и тем не менее он отдавал себе отчет в том, что Кант — это фундамент европейской философии и его попытки разрешения гносеологической проблемы заслуживают того, чтобы вернуться к ним и заново, еще раз пройти тем путем, которым шел Кант. Авторы показывают, что заметки о Канте имеют не только историко-философскую ценность. Они позволяют нам сегодня по-новому посмотреть на многие теоретико-познавательные проблемы и, что особенно важно, заставляют нас переосмыслить фундаментальные положения философии и методологии научного познания.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>06</month><day>15</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>Ахутин А. В. София и черт (Кант перед лицом русской религиозной метафизики) // Вопросы философии. 1990. № 1. С. 51—69.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>Баум М. Практический платонизм Канта // Кантовский сборник. 2019. Т. 38, № 4. С. 7—33. doi: 10.5922/ 0207-6918-2019-4-1.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>Белый А. Между двух революций. М. : Худ. лит., 1990.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>Гегель Г. В. Феноменология духа / пер. под ред. Э. Л. Радлова. СПб. : Брокгауз-Ефрон, 1913.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>Густав Шпет: жизнь в письмах. Эпистолярное наследие / отв. ред.-сост. Т. Г. Щедрина. М. : РОССПЭН, 2005.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>Калиниченко В. В. Густав Шпет: от феноменологии к герменевтике // Логос. 1992. № 3. С. 37—61.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>Локк Дж. Опыт о человеческом разуме / пер. А. Н. Савина. М. : типо-лит. т-ва И. Н. Кушнерева, 1898.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>Отчет о деятельности Психологической семинарии при Университете св. Владимира за 1902—1906 гг. // Труды Психологической семинарии при Университете св. Владимира. Киев : тип. Имп. ун-та св. Владимира, 1907. Т. 1, вып. 4. С. 1—11.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>Платон. Федон // Собр. соч. : в 4 т. М. : Мысль, 1993. Т. 2. С. 70—80.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>Пружинин Б. И., Щедрина Т. Г. Давид Юм и Густав Шпет: проблема эмпиризма в историческом познании // Вопросы философии. 2012. № 7. С. 133—144.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>Тренделенбург А. Логические исследования. М. : тип. Грачева и Ко, 1868. Т. II.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>Троицкий М. М. Немецкая психология в текущем столетии. 2-е изд. М. : тип. А. Гатцука, 1883.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. [Рецензия] // Вопросы философии и психологии. 1904. Кн. III (73). С. 406—418. Рец. на кн. : Zu Kants Gedächtnis. Zwölf Festgaben zu seinem 100-jährigen Todestage von O. Liebmann, W. Windelband, F. Paulsen, A. Riehl, E. Kühnemann, E. Troeltsch, F. Heman, F. Staudinger, G. Runze, B. Bauch, F. A. Schmid, E. v. Aster, herausgegeben von H. Vaihinger und B. Bauch. Mit vier Beilagen. Berlin : Reuther u. Reichard, 1904. 350 S.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Проблема причинности у Юма и Канта (Введение) // Труды Психологической семинарии при Университете св. Владимира. Философские исследования. Киев : тип. Имп. ун-та св. Владимира, 1905. Т. 1, вып. 3. С. 1—16.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Проблема причинности у Юма и Канта: Ответил ли Кант на сомнения Юма. Киев : тип. Имп. Ун-та св. Владимира, 1907.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Письмо к Э. Гуссерлю от 26 февраля 1914 г. // Логос. 1996. № 7. C. 123—128.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Философия и история // Шпет Г. Г. Мысль и Слово. Избр. тр. / отв. ред.-сост. Т. Г. Щедрина. М. : РОССПЭН, 2005а. С. 191—200.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Явление и смысл // Шпет Г. Г. Мысль и Слово. Избр. тр. / отв. ред.-сост. Т. Г. Щедрина. М. : РОССПЭН, 2005б. С. 35—188.</unstructured_citation></citation><citation key="19"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Эстетические фрагменты // Шпет Г. Г. Искусство как вид знания. Избр. тр. по философии культуры / отв. ред.-сост. Т. Г. Щедрина. М. : РОССПЭН, 2007. С. 175—322.</unstructured_citation></citation><citation key="20"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Очерк развития русской философии. Т. 2 : Материалы / реконструкция Татьяны Щедриной. М. : РОССПЭН, 2009.</unstructured_citation></citation><citation key="21"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Лекции по теории познания: параграфы 1—9 // Шпет Г. Г. Философия и наука. Лекционные курсы / отв. ред.-сост., археогр. работа и реконструкция текста Т. Г. Щедрина. М. : РОССПЭН, 2010а. С. 272—291.</unstructured_citation></citation><citation key="22"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Логика. Лекции, читанные в 1911—1912 годах на Высших женских курсах // Шпет Г. Г. Философия и наука. Лекционные курсы / отв. ред.-сост., археогр. работа и реконструкция текста Т. Г. Щедрина. М. : РОССПЭН, 2010б. С. 19—210.</unstructured_citation></citation><citation key="23"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Новейшие течения в социальной науке // Шпет Г. Г. Философская критика: отзывы, рецензии, обзоры / отв. ред.-сост. Т. Г. Щедрина. М. : РОССПЭН, 2010в. С. 34—51.</unstructured_citation></citation><citation key="24"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. Zu Kants Gedächtnis… // Шпет Г. Г. Философская критика: отзывы, рецензии, обзоры. М. : РОССПЭН, 2010г. С. 52—61.</unstructured_citation></citation><citation key="25"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. История как проблема логики: Критические и методологические исследования. Ч. 1 : Материалы / отв. ред.-сост., предисл., коммент., археогр. работа и реконструкция Т. Г. Щедриной. М. ; СПб. : Университетская книга, 2014.</unstructured_citation></citation><citation key="26"><unstructured_citation>Шпет Г. Г. История как проблема логики: Критические и методологические исследования. Ч. 2 : Архивные материалы / отв. ред.-сост., вступ. ст., реконструкция Т. Г. Щедриной ; коммент., археограф. работа Т. Г. Щедриной, И. О. Щедриной. М. ; СПб. : Университетская книга, 2016.</unstructured_citation></citation><citation key="27"><unstructured_citation>Юркевич П. Д. Разум по учению Платона и опыт по учению Канта (Речь, произнесенная в торжественном собрании Императорского Московского университета 12-го января 1866 года) // Московские университетские известия. 1865. № 35. С. 321—392.</unstructured_citation></citation><citation key="28"><unstructured_citation>Bolzano B. Wissenschaftslehre. Sulzbach : Seidelsche Buchhandlung, 1837. Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="29"><unstructured_citation>Brucker J. Historia critica philosophiae. Leipzig : Breitkopf, 1742. T. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="30"><unstructured_citation>Drobisch M. W. Neue Darstellung der Logik nach ihren einfachsten Verhältnissen mit Rücksicht auf Mathematik und Naturwissenschaft. Hamburg ; Leipzig : Leopold Voss, 1887.</unstructured_citation></citation><citation key="31"><unstructured_citation>Frischeisen-Köhler M. Realitätsproblem. Berlin : Reuther und Reichard, 1912.</unstructured_citation></citation><citation key="32"><unstructured_citation>Heman F. Immanuel Kants philosophisches Vermächtnis // Zu Kants Gedächtnis. Zwölf Festgaben zu seinem 100-jährigen Todestage von O. Liebmann, W. Windelband, F. Paulsen, A. Riehl, E. Kühnemann, E. Troeltsch, F. Heman, F. Staudinger, G. Runze, B. Bauch, F. A. Schmid, E. v. Aster / hrsg. von H. Vaihinger und B. Bauch ; mit vier Beilagen. Berlin : Reuther und Reichard, 1904. S. 155—195.</unstructured_citation></citation><citation key="33"><unstructured_citation>Holt E. B., Marvin W. T., Montague W. P., Perry R. B., Pitkin W. B., Spaulding E. G. The New Realism: Cooperative Studies in Philosophy. N. Y. : Macmillan company, 1912.</unstructured_citation></citation><citation key="34"><unstructured_citation>Leibniz G. W. God. Guil. Leibnitii Opera Philosophica quae exstant Latina Gallica Germanica omnia. Pars prior et altera / ed. J. E. Erdmann. Berolini : Sumtibus G. Eighleri, 1840.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article></journal></body></doi_batch>
