<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<doi_batch xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xmlns="http://www.crossref.org/schema/5.3.1" xmlns:jats="http://www.ncbi.nlm.nih.gov/JATS1" xmlns:fr="http://www.crossref.org/fundref.xsd" xmlns:ai="http://www.crossref.org/AccessIndicators.xsd" version="5.3.1"><head><doi_batch_id>NONE</doi_batch_id><timestamp>20260529204720333</timestamp><depositor><depositor_name>Immanuel Kant Baltic Federal University</depositor_name><email_address>no-reply@journals.kantiana.ru</email_address></depositor><registrant>Immanuel Kant Baltic Federal University</registrant></head><body><journal><journal_metadata><full_title>Kantian Journal</full_title><issn media_type="print">0207-6918</issn><issn media_type="electronic">2310-3701</issn></journal_metadata><journal_issue><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><journal_volume><volume>1</volume></journal_volume><issue>1</issue></journal_issue><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Nelly Motroshilova turns — 80?!</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>Board</given_name><surname>Editorial</surname></person_name></contributors><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>J. N. Tetens’s ‘transcendental philosophy’ as a basic science¬ and criti¬cal propaedeutics to metaphysics</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>S.</given_name><surname>Sekundant</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>In his treatise On General Speculative Philosophy, J. N. Tetens sets out to justify the possibility and necessity of metaphysics as a general speculative science. His primary objective is to defend metaphysics against the opponents, the most serious of which, in Tetens’s opinion, is D. Hume. In this connection, Tetens sharply criticises traditional empiricism and develops a new perspective on experience and the bases of its certainty. The main target of his critique is ‘popular philosophy’, which appeals to common understanding; he seeks to defend it from the criticism of systemic knowledge in general and metaphysics in particular. In the argument between the advocates of the Leibniz-Wolff geometric philosophy and their opponents — enlighteners-eclecticists and pietists, Tetens manages to take a neutral position conducting a synthesis of the British observingphilosophy, French ‘reasoning philosophy’, and the Leibniz-Wolff ‘geometric philosophy’. Tetens attempts to show the limitedness of common understanding and the supremacyof scientific reason. In this relation, he is an advocate of the Leibniz and Wolff’s philosophy oriented towards the ideal of scientific reason. He identifies to major branches of metaphysics: intellectual metaphysics based on internal experience and dealing with incorporeal entities and the ‘philosophy of the corporeal’ dealing with the things corporealand their properties (physics, mathematics, etc.). Both branches of metaphysics require a common basic science, which would define their status of theoretical sciences. Tetens calls such science ‘transcendental philosophy’, since its notions are transcendental. Having rejected reductionism and the related metaphysical premises of traditional empiricism, Tetens creates the framework for a new, phenomenological methodologyaimed at such study of consciousness that would exclude attitudes based on the prejudices of the metaphysical and common understanding.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>1. Тетенс И. Н. О всеобщей спекулятивной философии. М., 2013</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>2. Nowitzki H.-P. Platner und die Wolfische Philosophietradition // Ernst Platner (1744—1818): Konstellationen der Aufklärung zwischen Philosophie, Medizin und Anthropologie/ Naschert G., Stiening G. (Hrsg.). Hamburg, 2007.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>The notion of necessity in the German philosophy of the¬ Enlighten¬ment</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>D.</given_name><surname>Fetisova</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>Necessity is a key philosophical notion, which is used in different disciplines from logic to ontology. In the German philosophy of the Enlightenment, this concept was centralto the work of many thinkers. For them, necessity is related not only to logic but rather to the disciplines of general and special metaphysics. It is explained by that the principle of sufficient reason introduced by Leibniz is closely linked to the notion underconsideration. The recognition of this principle as one of the two basic principles of philosophy inevitably raises the question about the necessity of all things, since all that exists has a sufficient reason behind its existence. In this case, any statement, any action, any object would be predetermined by its reason. Such state of affairs excludes any possibility of any accidents or free actions, which undermines the foundation of ethics. Many philosophers tried to avoid such fatalism through expanding and refining the concept of necessity and identifying its different types, for example, conditional and unconditional,absolute and hypothetical, moral, natural and others. The article considers the concept of necessity in the major philosophical works of Gottfried Wilhelm Leibniz, Christian Wolff,Immanuel Kant, August Christian Crusius and other authors, as well as their attempts at harmonizing the principle of sufficient reason with freedom. It is demonstrated that, in the 18th century, necessity was understood very broadly, it held a special place in metaphysics in general and, in particular, in such metaphysical disciplines as cosmology, psychology, theology, and also ethics.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>1. Бавмейстер Хр. Метафизика / пер. с лат. Я. В. Толмачева. М., 1808.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>2. Вольф Хр. Разумные мысли о Боге, мире и душе человека, а также о всех вещах вообще, сообщенные любителям истины Христианом Вольфом // Христиан Вольф и философия в России / под ред. В. А. Жучкова. СПб., 2001.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>3. Жучков В. А. Из истории немецкой философии XVIII века (предклассический период). М., 1996.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>4. Кант И. Новое освещение первых принципов метафизического познания //Соч. : в 8 т. М., 1994. Т. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>5. Лейбниц Г. В. Замечания к общей части Декартовых «Начал» // Соч. : в 4 т. М.,1984а. Т. 3.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>6. Лейбниц Г. В. Монадология // Там же. 1982. Т. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>7. Лейбниц Г. В. Новые опыты о человеческой природе и ее развитии // Там же.1983. Т. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>8. Лейбниц Г. В. Оправдание Бога на основе его справедливости, согласованной с прочими его совершенствами и всеми его действиями // Там же. 1989а. Т. 4.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>9. Лейбниц Г. В. Опыты Теодицеи о благости Божией, свободе человека и начале зла // Там же. 1989б. Т. 4.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>10. Лейбниц Г. В. Размышление о познании, истине и идеях // Там же. 1984в. Т. 3.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>11. Лейбниц Г. В. Размышления о сочинении г-на Гоббса, опубликованного на английском языке, о свободе, необходимости и случайности // Там же. М., 1989в. Т. 4.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>12. Шопенгауэр А. О четверояком корне закона достаточного основания // Шопенгауэр А. О четверояком корне закона достаточного основания. Мир как воля и представление. М., 1993. Т. 1 : Критика кантовской философии.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>13. Baumgarten A. G. Metaphysica. Halle, 41757. ND: Stuttgart-Bad Cannstatt, 2011</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>14. Crusius Chr. A. Dissertatio philosofica de usu et limitibus principii rationis determinantis,vulgo sufficentis. Lpz., 1743.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>15. Meier G. Fr. Metaphysik. T. 1—2. Halle, 1755.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>16. Recher N. The Philosophy of Leibniz. Englewood Cliffs, New Jersey, 1967.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>17. Wolff Chr. Philosophia prima sive ontologia, method scientific pertractata, qua omnis cognitionis humanae continentur. Frankfurt, 1736.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>18. Wolff Chr. Vernünfftigen Gedancken von Gott, der Welt und der Seele des Menschen, auch allen Dingen überhaupt, Anderer Theil. Frankfurt, 1733.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>A. A. Fet as a theoretical and practical adherent of pure art¬ and the prob-lem of the nature of poetry</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>L.</given_name><surname>Kalinnikov</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>This article is devoted to A. A. Fet’s philosophy of art. He is a representative of ‘pure art’ in Russian poetry, whose works were opposed to tendentious art serving the socio-political agenda ofthe time. However, the objective logic of nature of art made A. A. Fet’s poetry complimentary to revolutionary-democratic poetry. A. Fet was guided by Kant’s principle of aesthetics stating that the function of art is constituting the world of values. It does not and cannot replace either science, which is meant to cognise the world, or morality, which is meant to organise the world of the social. The principle of purity characteristic of Kant’s philosophy was applied by A. Fet to art. It means that art for art’s sake is not limited to aesthetic values but includes their whole range. A. Fet gives the role of the ultimate end and value to poetry and thus philosophical poetry. The poet-thinker is his ideal of a poet.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>1. Белый А. История становления самосознающей души // Белый А. Душа самосознающая. М., 1999.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>2. Калинников Л. А. Принцип обособления как принцип познания и риторики //Модели рассуждений — 3. Когнитивный подход : сб. ст. / под ред. В. Н. Брюшинкина. Калининград, 2010. С. 219—224.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>3. Кант И. Критика способности суждения // Кант И. Соч. : в 6 т. М., 1965. Т. 5.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>4. Кант И. Критика чистого разума // Там же. 1964. Т. 3.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>5. Кант И. Религия в пределах только разума // Кант И. Трактаты и письма. М.,1980.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>6. Розенблюм Л. Н. А. Фет и эстетика «чистого искусства» // Фет А. А. и его литературное окружение. М., 2008. Кн. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>7. Соловьев Вл. С. О лирической поэзии. По поводу последних стихотворений Фета и Полонского // Соловьев Вл. С. Стихотворения. Эстетика. Литературная критика. М., 1990.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>8. Соловьев Вл. С. Кант // Соловьев В. С. Соч. : в 2 т. М., 1988. Т. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>9. Толстой Л. Н. Переписка с русскими писателями. М., 1962.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>10. Толстой Л. Н. Что такое искусство? // Толстой Л. Н. Полн. собр. соч. : в 90 т.М., 1928—1958. Т. 30.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>11. Фет А. А. и его литературное окружение. М., 2011. Кн. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>12. Фет А. А. Мои воспоминания. М., 1992. Т. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>13. Фет А. А. Наши корни // Фет А. А. Поэт и мыслитель. М., 1999.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>14. Фет А. А. О стихотворениях Ф. Тютчева // Фет А. А. Соч. : в 2 т. М., 1982. Т. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>15. Фет А. А. Полное собрание стихотворений. Л., 1959.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>16. Шопенгауэр А. Parerga und Paralipomena // Шопенгауэр А. Собр. соч. : в 6 т.М., 2011. Т. 5.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>17. Шопенгауэр А. Мир как воля и представление // Шопенгауэр А. О четверояком корне… Мир как воля и представление. Критика Кантовской философии.М., 1993. Т. 1.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>S. I. Hessen and the history of Russian Neo-Kantianism</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>V.</given_name><surname>Belov</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>This article attempts, on the one hand, to inscribe the works of the Russian philosopher Hessen into the Neo-Kantian tradition and, on the other hand, to emphasise the originality of his philosophical position in the framework of Neo-Kantianism. The author identifies two important aspects in the analysis of the Russian thinker’s works: his attention to the philosophical practice and the evolution of his philosophical views towards Platonism. As to the problem of philosophical practice, when analyzing Hessen’s works — unlike the works of other Russian philosophers, one faces the acute problem of separation between the concepts of practical philosophy and philosophical practice or ‘concrete philosophy’. If practical philosophy is ethics, philosophical practice is pedagogy. Thus, the Russian philosopher spares no effort to develop a pedagogical theory criticizing, at the same time, Natorp’s position for reducing pedagogy to ethics. The author believes that the later works of Hessen set an example of the evolution of the understandingof the key importance of religion for the solidity of a philosophical position, which leaves philosophy and religion isolated. The stimulus for this evolution was his interest in the philosophical ideas of Solovyov and Dostoyevsky. Hessen found the foundation for the religious perspective of his position in the Platonic tradition.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>1. Гессен С. И. Избранные сочинения. М., 1998.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>2. Гессен С. И. Основы педагогики. Введение в прикладную философию. М., 1995.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>3. Дмитриева Н. А. Русское неокантианство: «Марбург» в России: историко-философские очерки. М., 2007.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>4. Крайнен К., Белов В. Н. Изучение неокантианства: указания к чтению // Кантовский сборник. 2008. № 2 (28). С. 66—74.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>5. Эдель Г. Неокантианство сегодня: нерешенные вопросы // Неокантианство немецкое и русское: между теорией познания и критикой культуры / под ред. И. Н. Грифцовой, Н. А. Дмитриевой. М., 2010. С. 532—540.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>6. Nеоkantianismus: Kulturtheorie, Pädagogik und Philosophie / Oelkers, Schulz, Tenorth (Hrsg.). Weinheim, 1989.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Language as mimesis (lyric poetry in H.-G. Gadamer’s herm¬e¬neutics)</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>M.</given_name><surname>Kozlova</surname></person_name></contributors><jats:abstract><jats:p>This article deals with the essence of art in Gadamer’s philosophy, including his critical approach to Kantian aesthetical consciousness and subjectification of aesthetical experience in Kant’s philosophy. According to Gadamer, art deals with the notion of truth and should be associated not with aesthetics, but rather with ontology. Thus, art is the experience of truth. In Gadamer’s philosophical hermeneutics, the basis of art is the notion of mimesis, which is not the Platonic copy of idea, but an increase in being. Gadamer uses lyrical poetry to show that mimesis should be regarded as transformation into structure (Verwandlung ins Gebilde) and addresses the world as a significant whole. He explains mimesis in poetry by analogy with the “inner word” doctrine and comes to the conclusion that the finite human language is rooted in the infinite whole of the world’s experience, which makes a lyrical poem a hermeneutical process and an event of truth.</jats:p></jats:abstract><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>1. Аристотель. Поэтика. Риторика. СПб., 2007.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>2. Борисов Е. В. Игра как герменевтическая модель // Журнал Петербургского философского общества. 2012. Вып. 13. С. 37—45.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>3. Вейдле В. В. О смысле мимесиса // Эмбриология поэзии : статьи по поэтике и теории искусства. М., 2002. С. 331—351.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>4. Гадамер Х.-Г. Актуальность прекрасного. М., 1991.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>5. Гадамер Х.-Г. Истина и метод: Основы философской герменевтики. М., 1988.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>6. Гронден Ж. Эстетика Х.-Г. Гадамера. Преодоление эстетического сознания и герменевтическая истина искусства // Социология. 2010, № 4. С. 19—30.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>7. Кант И. Критика способности суждения. М., 1994.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>8. Лосев А. Ф. История античной эстетики. Итоги тысячелетнего развития : в 2 кн. М., 1994. Кн. 2.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>9. Никонова С. Б. Философия Канта и основания процесса эстетизации в современной культуре // Кантовский сборник. 2012. № 1 (39). С. 45—54.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>10. Патлач А. И. Философия языка Х.-Г. Гадамера : дис. … канд. филос. наук. М.,2011.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>11. Arthos J. The fullness of understanding: the career of the inner word in Gadamer scholarship // Philosophy Today. № 55.2.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>12. Bruns Gerald L. The remembrance of language: an introduction to Gadamer’s poetics// Gadamer on Celan. Who am I and Who are You? and other essays. N.Y., 1997.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>13. Gadamer H.-G. Dichtung und Mimesis // Gesammelte Werke. Bd. 8: Tübingen,1993a. Äesthetik und Poetik. 1. Kunst als Aussage.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>14. Gadamer H.-G. Die Vielfalt der Sprachen und das Verstehen der Welt // Gesammelte Werke. Tübingen, 1993b. Bd. 8: Äesthetik und Poetik. 1. Kunst als Aussage.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>15. Gadamer H.-G. Hilde Domin, Dichterin der Rückkehr // Gedicht und Gespräch.FaM., 1990.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>16. Gadamer H.-G. Von der Wahrheit des Wortes // Gesammelte Werke. Tübingen,1993c. Bd. 8 : Äesthetik und Poetik. 1 Kunst als Aussage.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>17. Gadamer H.-G. Wahrheit und Methode // Gesammelte Werke. Tübingen, 1999.Bd. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>18. Gadamer H.-G. Wort und Bild — “so wahr, so seiend” // Gesammelte Werke. Tübingen, 1993d. Bd. 8 : Äesthetik und Poetik. 1. Kunst als Aussage.</unstructured_citation></citation><citation key="19"><unstructured_citation>19. Lawn C. Wittgenstein and Gadamer. Towards a post-analytic philosophy of language. London, 2004.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>On the relation between the higher cognitions of reason and those of common human understanding</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>J. (translated from German by S. G. Sekundant)</given_name><surname>Tetens</surname></person_name></contributors><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Paul Natorp</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>S. (a publication by N. A. Dmitrieva and A. A. Sukhikh</given_name><surname>Hessen</surname></person_name><person_name sequence="additional" contributor_role="author"><given_name>by N. A. Dmitrieva)</given_name><surname>comments</surname></person_name></contributors><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages><citation_list><citation key="1"><unstructured_citation>1. Белов В. Н. Неокантианство. Саратов, 2002. Ч. 2 : Пауль Наторп.</unstructured_citation></citation><citation key="2"><unstructured_citation>2. Гессен С. И. (Sergius). Пауль Наторп // Воля России: Журнал политики и культуры. 1924. № 8—9. С. 263—268.</unstructured_citation></citation><citation key="3"><unstructured_citation>3. Гессен С. И. Мое жизнеописание // Гессен С. И. Избр. соч. / сост. А. Валицкий, Н. Чистяков. М., 1998. С. 723—782.</unstructured_citation></citation><citation key="4"><unstructured_citation>4. Гессен С. И. Педагогические сочинения. Саранск, 2001. Т. 1.</unstructured_citation></citation><citation key="5"><unstructured_citation>5. Дмитриева Н. А. Русское неокантианство: «Марбург» в России : историко-философские очерки. М., 2007.</unstructured_citation></citation><citation key="6"><unstructured_citation>6. Дмитриева Н. А. Религия в пределах человечности: к истории проблемы религии в философии Пауля Наторпа // Вера и знание: соотношение понятий в классической немецкой философии. СПб., 2008. С. 260—270.</unstructured_citation></citation><citation key="7"><unstructured_citation>7. Зеньковский В. В. Платон в истолковании П. Наторпа // Вопросы философии и психологии. 1908. Год XIX. Кн. V (95). С. 588—619.</unstructured_citation></citation><citation key="8"><unstructured_citation>8. Наторп П. Логика. Обоснование и логическое построение математики и математического естествознания (Сжатое пособие к лекциям) / пер. с нем. В. А. Радзиевского с пред. И. И. Лапшина. СПб., 1909a.</unstructured_citation></citation><citation key="9"><unstructured_citation>9. Наторп П. Философия как основа педагогики / пер. с нем., предисл. Г. Г. Шпета. М., 1910a.</unstructured_citation></citation><citation key="10"><unstructured_citation>10. Наторп П. Философская пропедевтика (Общее введение в философию и основные начала логики, этики и психологии) / пер. с 3-го нем. изд. под ред. и с предисл. Б. А. Фохта. М., 1911a.</unstructured_citation></citation><citation key="11"><unstructured_citation>11. Наторп П. Принцип относительности // Минковский Г. Пространство и время /пер. И. В. Яшунского. СПб., 1911b. С. 75—93.</unstructured_citation></citation><citation key="12"><unstructured_citation>12. Наторп П. Социальная педагогика. Теория воспитания воли на основе общности / пер. А. А. Громбаха с 3-го доп. нем. изд. СПб., 1911c.</unstructured_citation></citation><citation key="13"><unstructured_citation>13. Наторп П. Культура народа и культура личности. Шесть лекций П. Наторпа, проф. Марбургского университета / пер. с нем. М. М. Рубинштейна. СПб., 1912a.</unstructured_citation></citation><citation key="14"><unstructured_citation>14. Наторп П. Песталоцци. Его жизнь и его идеи / Пер. с нем. М. А. Энгельгардта. СПб., 1912b; 2-е изд. Пг., 21918; 3-е изд. Пг., 31920.</unstructured_citation></citation><citation key="15"><unstructured_citation>15. Наторп П. Развитие народа и развитие личности / пер. с нем. А. Пальчика.СПб., 1912c.</unstructured_citation></citation><citation key="16"><unstructured_citation>16. Наторп П. Кант и Марбургская школа // Новые идеи в философии. № 5.СПб., 1913a. С. 93—132.</unstructured_citation></citation><citation key="17"><unstructured_citation>17. Наторп П. Философия и психология // Логос. 1914a. Кн. 1, вып. 1. С. 34—56.</unstructured_citation></citation><citation key="18"><unstructured_citation>18. Наторп П. Социальный идеализм (фрагменты) / пер. с нем. М. И. Кагана //Диалог. Карнавал. Хронотоп. 1995. № 1. С. 55—126; Каган М. И. О ходе истории / Ред-сост. В. Л. Махлин. М., 2004. С. 98—149.</unstructured_citation></citation><citation key="19"><unstructured_citation>19. Наторп П. Избранные работы / сост. В. А. Куренной. М., 2006.</unstructured_citation></citation><citation key="20"><unstructured_citation>20. Наторп П. Об исходном пункте философии / пер. с нем., комментарии и послесловие Н. А. Дмитриевой // Кантовский сборник. 2009. № 1 (29). С. 110—121.</unstructured_citation></citation><citation key="21"><unstructured_citation>21. Фохт Б. А. Избранное (из философского наследия) / публ., предисл. и коммент. Н. А. Дмитриевой. М., 2003.</unstructured_citation></citation><citation key="22"><unstructured_citation>22. Штольценберг Ю. Герменевтика и последнее обоснование. Ханс-Георг Гадамер и поздний Пауль Наторп / пер. с нем. А. Иванова и Л. И. Тетюева, под ред.Н. А. Дмитриевой // Иммануил Кант и актуальные проблемы современной философии : сб. научных трудов / под общ. ред. В. Н. Белова и Л. И. Тетюева. Саратов,2008. Т. 2. С. 168—179.</unstructured_citation></citation><citation key="23"><unstructured_citation>23. Bruhn N. Vom Kulturkritiker zum “Kulturkrieger”. Paul Natorps Weg in den “Krieg der Geister”. Würzburg, 2007, (Studien und Materialien zum Neukantianismus,Bd. 24).</unstructured_citation></citation><citation key="24"><unstructured_citation>24. Ferrari M. Paul Natorp — ‘The Missing Link’ in der Davoser Debatte // Cassirer —Heidegger: 70 Jahre Davoser Disputation / Hrsg. von D. Kaegi und E. Rudolph. Hamburg,2002. S. 215—233, (Cassirer-Forschungen; 9).</unstructured_citation></citation><citation key="25"><unstructured_citation>25. Hartmann N. Platos Logik des Seins. Giessen, 1909. — X, 512 S. (Philosophische Arbeiten. Bd. III).</unstructured_citation></citation><citation key="26"><unstructured_citation>26. Hessen S. Revolution und Tradition im Werke Georg Kerschensteiners // Die Erziehung: Monatsschrift für den Zusammenhang von Kultur und Erziehung in Wissenschaft und Leben. 1933. Jg. 8. S. 17—34. Перепеч. в сб.: Kerschensteiner / Hrsg. von G. Wehle. Darmstadt, 1979. S. 175—195. (Wege der Forschung, Bd. 199).</unstructured_citation></citation><citation key="27"><unstructured_citation>27. Holzhey H. Cohen und Natorp. In 2 Bd. Bd. 1 : Ursprung und Einheit. Die Geschichte der „Marburger Schule“ als Auseinandersetzung um die Logik des Denkens; Bd. 2 : Der Marburger Neukantianismus in Quellen. Basel; Stuttgart, 1986.</unstructured_citation></citation><citation key="28"><unstructured_citation>28. Jegelka N. Paul Natorp: Philosophie, Pädagogik, Politik. Würzburg, 1992. (Epistemata: Reihe Philosophie; Bd. 109).</unstructured_citation></citation><citation key="29"><unstructured_citation>29. Kiuchi Y. Unrequited Love for Germany? Paradigm and Ideology in Educational Research in Japan until 1945 // Educational Studies in Japan: International Yearbook. 2007. № 2. P. 45—56.</unstructured_citation></citation><citation key="30"><unstructured_citation>30. Natorp Bunko. Universitäre Sondersammlungen in Japan. URL: http://tksosa. dijtokyo.org/?page=collection_detail. php&amp;p_id=630 (дата обращения: 10.12.2013).</unstructured_citation></citation><citation key="31"><unstructured_citation>31. Natorp P. Descartes’ Erkenntnislehre. Eine Studie zur Vorgeschichte des Kriticismus.Marburg, 1882.</unstructured_citation></citation><citation key="32"><unstructured_citation>32. Natorp P. Forschungen zur Geschichte des Erkenntnisproblems im Alterthum.Protagoras, Demokrit, Epikur und die Skepsis. Berlin, 1884.</unstructured_citation></citation><citation key="33"><unstructured_citation>33. Natorp P. Einleitung in die Psychologie nach kritischer Methode. Freiburg i. Br., 1888.</unstructured_citation></citation><citation key="34"><unstructured_citation>34. Natorp P. Condorcets Ideen zur Nationalerziehung. Ein Schulgesetzentwurf vor hundert Jahren // Natorp P. Gesammelte Abhandlungen zur Sozialpädagogik. 1. Abt.: Historisches.Stuttgart, 1907. S. 37—56; 2., verb. und verm. Aufl. Stuttgart, 21922. S. 71—90.</unstructured_citation></citation><citation key="35"><unstructured_citation>35. Natorp P. Religion innerhalb der Grenzen der Humanität. Ein Kapitel zur Grundlegung der Sozialpädagogik. Freiburg; Leipzig, 1894b; 2. durchges. und um ein Nachwort verm. Aufl. Tübingen, 21908.</unstructured_citation></citation><citation key="36"><unstructured_citation>36. Natorp P. Platos Staat und die Idee der Sozialpädagogik // Natorp P. Gesammelte Abhandlungen zur Sozialpädagogik. 1. Abt. Stuttgart, 1907. S. 1—36; 2. Aufl., 1. Abt.Stuttgart, 21922. S. 7—42.</unstructured_citation></citation><citation key="37"><unstructured_citation>37. Natorp P. Natorp, Bernhard Christoph Ludwig // Encyklopädisches Handbuch der Pädagogik / Hrsg. von W. Rein. 1. Aufl. Bd. 5. Langensalza, 1898a. S. 13—18.</unstructured_citation></citation><citation key="38"><unstructured_citation>38. Natorp P. Pestalozzis Sozialpädagogik // Encyklopädisches Handbuch der Pädagogik/ Hrsg. von W. Rein. Bd. 5. Langensalza, 1898b. S. 353—362.</unstructured_citation></citation><citation key="39"><unstructured_citation>39. Natorp P. Herbart, Pestalozzi und die heutigen Aufgaben der Erziehungslehre.Acht Vorträge gehalten in Marburger Ferienkursen 1897 und 1898. Stuttgart, 1899a;перепеч.: Natorp P. Gesammelte Abhandlungen zur Sozialpädagogik. 1. Abt.: Historisches.Stuttgart, 1907. S. 203—344; 2. Abt. Stuttgart, 21922. S. 7—146.</unstructured_citation></citation><citation key="40"><unstructured_citation>40. Natorp P. Kant oder Herbart? Eine Gegenkritik // Natorp P. Gesammelte Abhandlungen zur Sozialpädagogik. 1. Abt. Stuttgart, 1907. S. 345—385; 2. Aufl., 2. Abt.Stuttgart, 21922. S. 147—187.</unstructured_citation></citation><citation key="41"><unstructured_citation>41. Natorp P. Sozialpädagogik. Theorie der Willenserziehung auf der Grundlage der Gemeinschaft. Stuttgart, 1899c; 2. verm. Aufl. Stuttgart, 21904; 3. verm. Aufl. Stuttgart,31909; 4. durchges. Aufl. Stuttgart, 41920; 5. Aufl., Stuttgart, 51922.</unstructured_citation></citation><citation key="42"><unstructured_citation>42. Natorp P. Philosophische Propädeutik (Allgemeine Einleitung in die Philosophie und Anfangsgründe der Logik, Ethik und Psychologie) in Leitsätzen zu akademischen Vorlesungen. Marburg, 1903а; 2. Aufl. Marburg, 21905; 3. Aufl. Marburg, 31909.</unstructured_citation></citation><citation key="43"><unstructured_citation>43. Natorp P. Platos Ideenlehre. Eine Einführung in den Idealismus. Leipzig, 1903b; 2.,durchges. und um einen metakritischen Anhang verm. Ausg. Leipzig, 21921.</unstructured_citation></citation><citation key="44"><unstructured_citation>44. Natorp P. Logik (Grundlegung und logischer Aufbau der Mathematik und mathematischen Naturwissenschaft) in Leitsätzen zu akademischen Vorlesungen. Marburg, 1904.</unstructured_citation></citation><citation key="45"><unstructured_citation>45. Natorp P. Neue Untersuchungen über Herbarts Grundlegung der Erziehungslehre //Natorp P. Gesammelte Abhandlungen zur Sozailpädagogik. 1. Abt.: Historisches. Stuttgart,1907. S. 387—510; 2. Aufl., 3. Abt. Stuttgart, 21922. S. 7—131.</unstructured_citation></citation><citation key="46"><unstructured_citation>46. Natorp P. Pestalozzis Prinzip der Anschauung // Natorp P. Gesammelte Abhandlungen zur Sozailpädagogik. 1. Abt.: Historisches. Stuttgart, 1907. S. 129—201;2. Aufl. Stuttgart, 21922. S. 161—236.</unstructured_citation></citation><citation key="47"><unstructured_citation>47. Natorp P. Platos Erziehungslehre // Encyklopädisches Handbuch der Pädagogik /Hrsg. von W. Rein. 2. Aufl. Bd. 6. Langensalza, 1907c. S. 884—902.</unstructured_citation></citation><citation key="48"><unstructured_citation>48. Natorp P. Pestalozzi: sein Leben und seine Ideen. Leipzig, 1909b; 2. Aufl. Leipzig, 21912.</unstructured_citation></citation><citation key="49"><unstructured_citation>49. Natorp P. Philosophie und Pädagogik. Untersuchungen auf ihrem Grenzgebiet.Marburg, 1909c; 2., verb. Aufl. Marburg, 21923.</unstructured_citation></citation><citation key="50"><unstructured_citation>50. Natorp P. Die logischen Grundlagen der exakten Wissenschaften. Leipzig; Berlin,1910b; 2., durchges. Aufl. Leipzig; Berlin, 21921; 3. Aufl. Leipzig; Berlin, 31923.</unstructured_citation></citation><citation key="51"><unstructured_citation>51. Natorp P. Philosophie. Ihr Problem und ihre Probleme. Einführung in den kritischen Idealismus. Göttingen, 1911e (Wege zur Philosophie, Ergänzungsreihe: Einführungen in die Philosophie der Gegenwart; Bd. 1).</unstructured_citation></citation><citation key="52"><unstructured_citation>52. Natorp P. Volkskultur und Persönlichkeitskultur: sechs Vorträge. Leipzig, 1911f.</unstructured_citation></citation><citation key="53"><unstructured_citation>53. Natorp P. Allgemeine Psychologie nach kritischer Methode. 1. Buch : Objekt und Methode der Psychologie. Tübingen, 1912d.</unstructured_citation></citation><citation key="54"><unstructured_citation>54. Natorp P. Kant und die Marburger Schule // Kant-Studien. 1912e. Bd. 17. S. 193—221.</unstructured_citation></citation><citation key="55"><unstructured_citation>55. Natorp P. Recht und Sittlichkeit. Ein Beitrag zur kategorialen Begründung der praktischen Philosophie. Mit besonderem Bezug auf Hermann Cohens «Ethik des reinen Willens» und Rudolf Stammlers «Theorie der Rechtswissenschaft» // Kant-Studien.1913b. Bd. XVIII. H. 1—2. S. 1—79.</unstructured_citation></citation><citation key="56"><unstructured_citation>56. Natorp P. Über Platos Ideenlehre. Vortrag gehalten am 8. December 1913 in der Berliner Abteilung der Kantgesellschaft. Berlin, 1914b. (Philosophische Vorträge, veröffentlicht von der Kantgesellschaft. Nr. 5).</unstructured_citation></citation><citation key="57"><unstructured_citation>57. Natorp P. Die Einheitsschule // Pädagogische Blätter. Zeitschrift für Lehrerbildung und Schulaufsicht. 1916. 45. Jg. S. 253—267.</unstructured_citation></citation><citation key="58"><unstructured_citation>58. Natorp P. Hermann Cohen als Mensch, Lehrer und Forscher. Gedächtnisrede, gehalten in der Aula der Universität Marburg, 4. Juli 1918. Marburg, 1918a. — (Marburger Akademische Reden, Nr. 39).</unstructured_citation></citation><citation key="59"><unstructured_citation>59. Natorp P. Hermann Cohens philosophische Leistung unter dem Gesichtspunkte des Systems. Berlin, 1918b. — (Philosophische Vorträge, veröffentlicht von der Kant-Gesellschaft. Nr. 21).</unstructured_citation></citation><citation key="60"><unstructured_citation>60. Natorp P. Der Idealismus Pestalozzis. Leipzig, 1919.</unstructured_citation></citation><citation key="61"><unstructured_citation>61. Natorp P. Sozialidealismus. Neue Richtlinien sozialer Erziehung. Berlin, 1920.</unstructured_citation></citation><citation key="62"><unstructured_citation>62. Natorp P. Stunden mit Rabindranath Thakkur. Jena, 1921.</unstructured_citation></citation><citation key="63"><unstructured_citation>63. Natorp P. Gesammelte Abhandlungen zur Sozialpädagogik. 2., verb. und verm.Aufl. In 3 Abteilungen. Stuttgart, 21922.</unstructured_citation></citation><citation key="64"><unstructured_citation>64. Natorp P. Fjedor Dostojewskis Bedeutung für die gegenwärtige Kulturkrisis: Mit einem Anhang zur geistigen Krisis der Gegenwart. Jena, 1923a.</unstructured_citation></citation><citation key="65"><unstructured_citation>65. Natorp P. Selbstdarstellung // Die deutsche Philosophie der Gegenwart in Selbstdarstellungen.Hrsg. von P. Schmidt. 2. Aufl. Bd. 1. Leipzig, 1923b. S. 161—190.</unstructured_citation></citation><citation key="66"><unstructured_citation>66. Natorp P. Über den Ausgangspunkt der Philosophie // Die japanisch-deutsche Zeitschrift für Wissenschaft und Technik. 1923c, Jg. 1, H. 4, Oktober. S. 121—128.</unstructured_citation></citation><citation key="67"><unstructured_citation>67. Natorp P. Vorlesungen über praktische Philosophie. Erlangen, 1925.</unstructured_citation></citation><citation key="68"><unstructured_citation>68. Natorp P. Philosophische Systematik / Aus dem Nachlass hrsg. von H. Natorp.</unstructured_citation></citation><citation key="69"><unstructured_citation>Mit der Gedankrede zum 100. Geburtstag von H.-G. Gadamer sowie mit Einl. und textkritischen Anwerk. von H. Knittermeyer. Hamburg, 1958.</unstructured_citation></citation><citation key="70"><unstructured_citation>69. Ostwald W. Die logischen Grundlagen der exakten Wissenschaften (1911) // Ostwald W. Der energetische Imperativ: Erste Reihe. Leipzig: Akademische Verlagsgeselschaft,1912. S. 143—146.</unstructured_citation></citation><citation key="71"><unstructured_citation>70. Saltzman J. D. Paul Natorp’s Philosophy of Religion within the Marburg Neokantian Tradition / Preface by W. H. Capps. Hildesheim; New York, 1981.</unstructured_citation></citation><citation key="72"><unstructured_citation>71. Schlick M. (Rez.:) Natorp, P., D ie logischen Grundlagen der exakten Wissenschaften.Berlin und Leipzig 1910, B. G. Teubner. XX und 416 S. // Vierteljahrsschrift für wissenschaftliche Philosophie und Soziologie. 1911. XXXV. Jg. (N.F. X), H. 2. S. 254—260.</unstructured_citation></citation><citation key="73"><unstructured_citation>72. Wilhelm Ostwald. Gesamtschriftenverzeichnis. Bd. 2: Referate und Rezensionen 1887—1932 / Hrsg. von K. Hansel. Großbothen, 2003. — (Mitteilungen der Wilhelm-Ostwald-Gesellschaft zu e. V. 2003. Sonderheft 16).</unstructured_citation></citation><citation key="74"><unstructured_citation>73. Stolzenberg J. Selbsterkenntnis und Systemphilosophie. Hegel und der späte Paul Natorp // Systemphilosophie als Selbsterkenntnis. Hegel und der Neukantianismus /Hrsg. von H.-F. Fulda, Ch. Krijnen. Würzburg, 2006. S. 95—111.</unstructured_citation></citation><citation key="75"><unstructured_citation>74. Stolzenberg J. Ursprung und System. Probleme der Begründung systematischer Philosophie im Werk Herman Cohens, Paul Natorps und beim frühen Martin Heidegger.Göttingen, 1995.</unstructured_citation></citation><citation key="76"><unstructured_citation>75. Wolzogen Ch. v. Die autonome Relation: zum Problem der Beziehung im Spätwerk Paul Natorps; ein Beitrag zur Geschichte der Theorien der Relation. Würzburg, 1984.</unstructured_citation></citation></citation_list></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Moral law and freedom. A study into Kant’s theory of free will</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>J. (translated from German by A. S. Zilber)</given_name><surname>Timmerman</surname></person_name></contributors><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages></journal_article><journal_article publication_type="full_text"><titles><title>Soboleva M. Philosophical hermeneutics: concepts and positions</title></titles><contributors><person_name sequence="first" contributor_role="author"><given_name>V. N.</given_name><surname>Belov</surname></person_name></contributors><publication_date media_type="print"><month>05</month><day>29</day><year>2026</year></publication_date><pages><first_page>1</first_page><last_page>1</last_page></pages></journal_article></journal></body></doi_batch>
